Ik ben het wel eens met degene die zegt dat het steeds individueel bezien moeten of iemand daartoe in staat is. Misschien had het overlijden van dat kindje omdat de ouder hem door elkaar schudde (wat ik ook heb gelezen), dan wel voorkomen kunnen worden. En aan de andere kant mensen waarbij direct het recht werd ontnomen een kind te nemen, terwijl ze er wel toe in staat waren, had ook voorkomen kunnen worden. Ik moet erbij zeggen dat ik van dit laatste niet genoeg afweet, maar dit is wat ik me bedacht bij het lezen van die reactie.

En ik wil zeggen dat over het punt met eugenetica (met een g dacht ik?), dat is eigenlijk een heel andere discussie. Dit is een bepaalde groep (of meerdere) die de schuld wordt gegeven van al het kwaad, maar er kan uiteraard absoluut niet bewezen worden dat deze minderwaardig zijn aan anderen. Je kunt niet appels met peren vergelijken. Het ene is racisme en het ander discriminatie, omdat er bepaalde eisen worden gesteld aan het ouderschap. Dit is anders dan simpelweg bepalen dat een bepaalde groepering minderwaardig is!

Maar om de vraag van (ben even je naam vergeten) te beantwoorden, is omdat wij er een discussie over hadden op school. Er werd een stelling gekozen tussen die van allemaal leerlingen en dit was de winnende dus. Als ik de reacties lees krijg ik het gevoel dat sommige mensen verwachten dat ik er al een oordeel over heb, dat ik zelf vind dat het niet kan. Ik heb alleen een stelling gegeven om iedereen zelf een mening te laten vormen en ik gaf een voorbeeld van een voor- en een nadeel, om lezers alvast aan het denken te zetten.

Maar ik heb dus een hele goede film hierover gezien, wel een tranentrekker, maar die geeft echt een heel ander beeld over deze stelling. De film heet "I am Sam" en ik denk dat mensen die over dit onderwerp twijfelen deze film moeten zien. Het gaat over een man met het down-syndroom die een meisje krijgt zonder zeg maar. De vrouw gaat overigens weg direct nadat het meisje is geboren. De man heeft het geestelijke niveau van een zevenjarige. Hij heeft een ontzettend goede band met zijn dochter en heeft duidelijk moeite met haar opvoeden, maar houdt ontzettend veel van haar en zij van hem. Echter als zij zeven wordt, besluit de kinderbescherming haar weg te halen. Daarna volgen er allemaal rechtzaken om het meisje terug te kunnen krijgen. Zij wil zelf ontzettend graag en de vader ook, maar eigenlijk zijn de meeste mensen erover eens dat 1 ouder die geestelijk gehandicapt is niet aan de eisen als ouder kan voldoen. Maar ook tijdens de rechtzaken raakt de man soms heel erg in de war en gaat ineens schreeuwen bijvoorbeeld. Dit laat echt de twee kanten zien, maar aan de andere kant is hij zo'n ontzettend lieve vader en het meisje wil zo graag naar hem terug. Ik vond het best een zware film zeg maar, maar het is echt een aanrader, zeker omdat er aan het eind een goed compromis komt.

Dit is wel een lang verhaal geworden, maar alleen om duidelijk te maken dat ik niet alvast mijn mening wilde geven over deze stelling, en dat ik vind dat de mensen die het er NIET mee eens zijn, een heel ander perspectief zouden kunnen krijgen na het zijn van de film. Aan de ene kant is er de vraag of de kinderen, voornamelijk in de puberteit, niet tekort zullen komen. Aan de andere kant, zoals je kunt zien in die film, is het belangrijk dat de ouders veel tijd besteden met de kinderen en ze onvoorwaardelijke liefde geven. En natuurlijk andere belangrijke eigenschappen die ouders moeten bezitten, waar ik nu even geen zin heb om over na te denken, maar wie zegt dat iemand met een down-syndroom die niet kan hebben?

Ik zal maar vast een stukje verklappen van I am Sam, uiteindelijk krijgt de vader gewoon de voogdij over de dochter en is er een moeder uit een pleeggezin die vlakbij woont, waar ze ook af en toe dagen doorbrengt en aan wie ze vragen kan stellen over bijvoorbeeld de puberteit (dit was een grote discussie in die film). Ik zeg niet dat ik het altijd noodzakelijk vind dat zo een gezin begeleiding krijgt, maar ik denk dat de 'tekortkomingen' (wat dus eigenlijk vaak de discussie is), op die manier wel kunnen worden opgelost.

Ik heb zelf een zus met het syndroom van down.

En ik weet dat zei niet in staat is om een kind te krijgen, maar ik vind het heel lullig dat mensen hier in het openbaar met mongol dit en dat zitten.

Heel associaal, maarja iedereen zijn eigen mening he.

Iedereen brengt het op zijn eigen manier he.

Ik sluit me aan bij enkele van de hier geplaatste reacties. Echter, tegelijk kan deze vraag als zeer pijnlijk ervaren worden. Dit heeft een historische reden: zo vond men in Nazi-Duitsland dat 'minderwaardige wezens' zich niet mochten voortplanten. Met de zogenoemde 'euchenitica' poogde men een superieur ras te creëren. Dat betekende dus dat mongolen zich niet mochten voortplanten. Echter, als minderwaardig werden ook bijvoorbeeld  de Joden, zigeuners of mensen met een lichamelijke handicap gezien. Bij dit regime ging het niet om de vraag of een mogelijk kind goed verzorgd kon worden door de ouders, maar om een streven naar een 'zuiver' ras. 

De beruchte 'euchenetica' heeft ervoor gezorgd dat vragen of mensen zich wel of niet mogen voortplanten lang in een verdomhoekje gestopt.  Dat is heel spijtig aangezien daarmee de welzijn van kinderen lang over het hoofd gezien is. En juist dat moet voorop blijven staan: het welzijn van het kind. Hoewel mensen met het syndroom van down de liefste zijn die ik ken, geloof ik tegelijkertijd ook dat ze niet in staat zijn om een kind te baren laat staan te verzorgen. Kindermishandeling en/of verwaarlozing van een kind moet ten aller tijden voorkomen worden en daarom ben ik voor het voorkomen van de conceptie bij mongooltjes (hoe cru het ook moge klinken!).

Smaken verschillen; wat de een niet mooi vindt kan voor de ander het summum zijn. Heb respect voor elkaar en elkaars opvattingen! Check ook deRegels