Ik doe nog steeds waar ik zin in heb

Twee jaar geleden zat Debbie van der Putten met haar vrienden in de bus op weg naar Spanje. Om vier uur ’s nachts viel de buschauffeur achter het stuur in slaap en raakte de bus van de weg af. Door de kracht sloeg Debbie door het raam en verloor ze haar rechterarm. ‘Ik wist meteen dat mijn arm eraf was. Ik was helemaal bij en ben naar iemand toegelopen om te vragen of hij mijn arm af kon binden. Op dat moment besef je helemaal niet dat het echt gebeurt. Ik heb ontzettend veel bloed verloren en het was echt kantje boord.’

‘Mijn revalidatie verliep vrij snel. Dat kwam ook omdat ik linkshandig was. Ik kon dingen veel sneller oppakken. Ik dacht daarom dat er voor mij niets veranderd was. Natuurlijk vond (en vind) ik het af en toe echt vervelend. Probeer maar eens een potje groenten open te draaien met één hand of een winterjas te kopen. Want waar laat je bij zo’n dikke jas die rechtermouw? Ik wilde ook niet in het hokje ‘gehandicapt’ worden geplaatst. Mijn beeld over mensen met een beperking was heel negatief. Ik dacht dat ze zielig waren, de hele dag thuis zaten. Nu weet ik dat het niet zo is. Dat mensen met een beperking vaak ontzettend veel doorzettingsvermogen hebben en erg veel kunnen bereiken.’

Zo snel mogelijk mijn leven weer oppakken
‘Na het ongeluk wilde ik zo snel mogelijk mijn leven weer oppakken. Ik werkte in een kledingwinkel en kon daar ook gewoon weer aan de slag. Een half jaar geleden is de zaak verkocht en moest ik op zoek naar een nieuwe baan. Een studiebol ben ik nooit geweest dus ik heb geen afgeronde opleiding. Vroeger ging ik de stad in en liep op een paar plekken naar binnen. Dan had ik binnen een week een baan. Nu is door de combinatie geen diploma en een handicap het zoeken naar een baan een echt drama. Je wordt overal met een smoesje afgewezen want helaas hebben ze iemand anders gevonden die geschikter is. Dat is alleen nooit iemand met één arm of iemand in een rolstoel.’

‘Inmiddels ben ik bij het UWV gestart met een reïntegratietraject. Ik ben echt op zoek naar een leuke opleiding en baan. Nu is het vakantie en valt het allemaal wel mee. Al mijn vriendinnen zijn ook hier in Helmond en we gaan veel dingen doen. Maar straks begint voor hen de studie weer en zitten ze door het hele land. Ik vermaak me wel maar ik wil graag weer iets nuttigs gaan doen. De hele dag thuiszitten is echt niks voor mij.’

Je leert jezelf een stuk beter kennen
‘Ikzelf ben niet zo heel veel veranderd door het ongeluk. Wel ben ik een stuk volwassener geworden. Ik vind meer dingen belangrijk en kan soms veel emotioneler reageren op veranderingen. Voorheen had ik weinig toekomstplannen. Nu heb ik wel het besef dat ik iets met mijn leven moet gaan doen. Als je zoiets meemaakt leer je ook jezelf een stuk beter kennen. Voor mijn omgeving was het natuurlijk ook even wennen. In mijn vriendengroep heeft niemand een handicap. Maar ze doen niet anders tegen me. Mijn familie en vrienden zijn echt heel belangrijk geweest. En dat zijn ze nu nog.’

Mis(s) verkiezing 2007
Debbie heeft dit jaar meegedaan aan de Mis(s) verkiezing. In dit programma van de Tros strijdden mooie, slimme, charmante en doortastende gehandicapte vrouwen om de titel Mis(s) 2007. Het programma is in presentatiehanden van Lucille Werner, die zelf ook een handicap heeft, en Jaap Jongbloed. ‘Bij deze verkiezing gaat het heel duidelijk om het uiterlijk én om de boodschap. Mensen hebben vaak nog een verkeerd beeld. We laten zien dat iemand met een handicap helemaal niet zielig of dom is. Dat je ook mooi en slim kunt zijn als je een handicap hebt. Daarnaast is het gewoon ontzettend leuk om mee te doen. Ik heb er twaalf vriendinnen aan over gehouden!’

‘Ik heb heel veel positieve dingen meegemaakt. Zo heb ik een paar interviews gedaan, gesproken met belangenorganisaties en heb ik zelfs een baan aangeboden gekregen. Natuurlijk heb ik ook een paar mooie fotoshoots mogen doen en ben ik op tv geweest. Maar het belangrijkste is dat mijn beeld over mensen met een handicap van vrij negatief naar super positief is gedraaid. Deze meiden zijn allemaal tussen de 18 en 28 jaar. Het zijn vechters en mensen met een doel. Wat me bij deze titel aanspreekt, is dat je als ambassadrice strijdt voor meer kansen op een gewoon leven voor gehandicapten.’

Meer banen voor mensen met een beperking
‘Mijn doel? Ik wil meer banen voor mensen met een beperking. Ruim zeventig procent van de werkgevers heeft geen mensen met een handicap in dienst. Er is meer voorlichting nodig voor werkgever én werknemer. Er zijn genoeg regeltjes, wetten en subsidies maar daarvan is vaak niemand op de hoogte. Als winnaar van de Mis(s) verkiezing was het een stuk gemakkelijker geweest om aandacht te vragen voor dit onderwerp. Nu probeer ik het onderwerp staande te houden door interviews te geven, de pers te benaderen en belangenorganisaties aan te schrijven. Dit is wel moeilijker want na alle bekendheid ben ik nu weer gewoon Debbie.’

Ik kan gaan en staan waar ik wil
‘Ik vind het niet erg dat het ongeluk gebeurd is, het heeft zo moeten zijn. Ik heb zelf bij niks het gevoel dat het niet meer kan. Ik ben mobiel, kan gaan en staan waar ik wil en heb gezien dat het altijd nog veel erger kan. Het enige waar ik echt tegenaan loop is het kiezen van een juiste opleiding en het vinden van een passende baan. Steeds denk ik: dat is het. Maar dan krijg ik weer een ‘maar’ te horen en kan het niet doorgaan.’

Paspoort
Naam: Debbie van der Putten
Leeftijd: net 22 jaar
Soort beperking: arm amputatie.
Opleiding: ik ben aan het uitzoeken wat kan en wat bij me past.
Woonsituatie: nu woon ik nog thuis. Ik krijg namelijk een uitkering dus kan het niet anders.
Beroep: op zoek naar een passende baan.
Over tien jaar…: heb ik kinderen, ben ik getrouwd en heb ik een fatsoenlijke baan. Ik heb echt het ‘huisje boompje beestje’-idee. Voor de rest leef ik met de dag. Ik zie wel wat er op mijn pad komt en ik hoop nog veel leuke dingen mee te maken.